Whoo! Island Life

En zo beleefde ik na drie en een halve maand mijn eerste heuse (mini-)vakantie! Bij wijze van lang weekendje lekker uitwaaien togen we met de hele familie naar Vlieland. Misschien hadden Mamma en Pappa dit wel als ultieme testcase bedacht; waarin vragen beantwoord moesten worden als 'Kunnen al mijn babyspulletjes in een driedeursauto met beperkte bagageruimte' of 'Hoeveel pret heb je als ik om de twee uur een flesje melk moet leegdrinken omdat ik het anders op een luid geblèr zet?' of 'Hoelang kunnen mijn ouders zonder blikken of blozen aan de dinertafel blijven zitten terwijl ik door de babyfoon aan het gillen ben?'. De antwoorden op deze prangende vragen zijn dit weekend achtereenvolgens gegeven en luiden 'Ja, 't ken net', 'Veel' en 'Een half uurtje'.

Gekozen was voor Hotel Bruin (zie de rode pinpoint op de afbeelding) en dat had Mamma lang niet slecht gedaan; wat een hippe tent! Er stond een prachtig babybedje voor mij klaar in de overigens wat kleine slaapkamer. Zaterdag hebben we de hele dag heerlijk gefietst. Althans, zelf heb ik voornamelijk de wolken zien bewegen en de vogels zien vliegen. Jammer dat het zwembad gesloten was, want daar had ik wel zin in gehad (mijn zwembroekje en zwemluiers waren speciaal voor de gelegenheid ingepakt!). Pappa en Mamma hebben zowel vrij- als zaterdagavond geborreld, gescrabbeld en heerlijk gegegeten. En zondag hebben we uiteindelijk toch maar het veer van 12u genomen in plaats van die van 17u, dat scheelde weer wat consternatie. Omdat Mamma vergeten was dat ze het fototoestel toch had meegenomen zullen we voor eeuwig verstoken blijven van de beelden van mijn historische tripje. Op een paar kiekjes na dan, want gelukkig hebben die idioot die mij steeds laat vliegen en roept dat hij mijn Pappa is en dat raar gillende meisje die mij in bad stopte, een telefoon (hiep hoi!) Zodat u allen kunt zien hoeveel schuim er op mijn hoofdje past. Overigens is het andere zondagochtendplaatje vlak voor het vertrek ook veelzeggend:ik wilde door de plas, maar Mamma wilde haar oranje schoentjes drooghouden. Vandaar dat ik zondag bij thuiskomst - overcompenserend de lens mijn prachtige lach heb laten zien!

Mama schrijft nu pas een verhaaltje

Lieve Schat,
Eindelijk schrijft mama ook een verhaaltje. Dat komt omdat mama eerst niet wist hoe het moest. Maar een beetje oefenen baart kunst. En zo gaat het ook met jou, Sophie! Iedere dag kan je weer meer en is het voor mama één groot feestje. Op de commode vind je het geweldig en lach en gil je het uit. Mama lacht en gilt dan natuurlijk met jou mee. Je bent erg grappig met jouw verschillende trekjes en gezichtjes. Het lijkt wel of je mama wilt immiteren. Ook ben je een heeeeel braaf meisje en tuk je vanaf toen je 6 weken oud was helemaal door, vanochtend was het zelfs 8u. Daar worden papa en mama heel blij van want dan blijven slapeloze nachten hen bespaard!
Kusje,
Mama

Groeien, da's pas lachen!

Leuk, zo'n babybjörn. We hebben heerlijk gewandeld door het bos en op de Crailose heide. Rode mutsje op en in mijn veel te grote skipak heb ik gelachen en gesnurkt aan Pappa's borst.

Er wordt overigens met een kleiner wordende frequentie over mij geschreven. En dat terwijl ik best wel dingen meemaak in mijn nog korte leventje. Zo heb ik iedere dag wel een lachmoment, vooral op de commode. Maar ook als 'As the World Turns' afgelopen is (Het meest stompzinnige dat ik ooit op de televisie heb gezien, maar Mamma heeft in al haar wijsheid besloten dat dit oeverloze gezever als achtergrondgeluid moet dienen voor mijn middagvoeding). De eindtune van elke aflevering -en dan vooral de verbale ondersteunig ervan- leidt altijd tot een ferme grijns op mijn gezichtje!

Tot grote wanhoop van mijn moeder heb ik een (rechter) flapoortje, want ik kies er steevast voor om op mijn linkeroortje te tukken. Mijn voorkeurshouding, volgens de mensen van het consternatiebureau.

Nog steeds ontmoet ik veel nieuwe mensen (Jeroen en Joost illusteren bijgaand hoe goed zij al kleine meisjes kunnen vasthouden) of baby's (Theresa Biermans), maar af en toe zie ik ook weleens een bekende: neef Mauk, die ik voor de tweede maal met Mama bezocht. Ik weeg momenteel net zo zwaar als hij woog bij geboorte....way to go!

Een gaapje, een tukje, een lach en een traan.

Drukke dagen, wat een emotie, ik word er moe van. Iedere dag cadeautjes en nog meer mensen! En al die mensen roepen mij dingen toe als 'Whooeehooe', 'Aaaaaah' of 'Koekoe'...

Ik geloof dat ik ze nu wel allemaal heb ontmoet, al die vriendjes en vriendinnetjes van Pappa en Mamma. En al die vrienden en vriendinnen van de Opa's en Oma's.
Ik groei als kool en weeg bijna 5 kilo, dat is net zoveel als het gewicht toen neef Mauk geboren werd (zie foto onder).

Verder drink sinds enige weken niet meer slechts uit Mama's borst, maar krijg ook een heuse flessenvoeding om 23u 's avonds, die de laatse tijd zonder uitzondering leidt tot een lange tuk. Dit uiteraard tot grote tevredenheid van mijn ouders! En ja, wat is er nog meer te melden in mijn leventje, het gaat lekker met mij, ik kan ook al mijn eigen hoofdje oprichten!

En o ja: Ik kan trouwens nog een spelletje: Sophietje huilt en Sophietje lacht, kijk maar!

Ik maak vrienden!

Iedereen vindt het leuk om mij te zien. Jong of oud, vrienden van mijn ouders of grootouders. Ik schijn HOT te zijn. Men kraait het uit als men mij voor het eerst aanschouwd, ik word overladen met knuffels (waarbij de gever ervan zonder uitzondering heimelijk hoopt dat ik zijn of haar knuffel binnen een jaar promoveer tot lievelingsknuffelbeest) en de woorden 'Hé meisje, wat zie je er prachtig uit' kan ik inmiddels achteruit en omgekeerd spellen.

Wat er de laatste paar weken verder is gebeurd? Niets bijzonders, of het zouden mijn rode billetjes moeten zijn, mijn ontstoken nekplooitje, de longentest (die ik zo'n uurtje per dag praktiseer middels het inzetten van een luid of nog luider krijsje) of mijn per dag meer roze kleurende kamer, die inmiddels onbegaanbaar aan het worden is vanwege een overschot aan cadeaus. Ja, ja, je mag wel zeggen dat ik de status van Roze Prinsesje de laatste weken behoorlijk aan het benaderen ben.

En Pappa en Mamma? Die vinden het nog steeds leuk. Mamma is natuurlijk wat meer uitgeput omdat ze mij moet voeden, maar Pappa doet mij (nog) fluitend in bad en een nieuw luiertje om of geeft mij om 23:00u mijn 'Midnight Snack'. Waarna ik moe maar voldaan van en lange dag van krijsen, jammeren, focussen, naar buiten kijken en borrelgeluiden en krakende beschuitjes luisteren in mijn mandje wordt gelegd. Mmm, lekker warm, dankzij het kruikje dat Mamma even daarvoor op mijn lakentje heeft gelegd.

Naar neef Mauk in Den Haag

Een week vol met nieuwe ontmoetingen. Olivier en Steef met Nanette, Kat en Olivier met hun twee mannetjes (Boris en Bruno), Bas van den Berg, Tamara Siemelink, Nela Oerlemans, Julia Thate met Cosmas....en steeds hield ik mijn oogjes lekker dicht. Alsof ik hoogstpersoonlijk mijn eigen 'teaser' inbouw: ik doe ze pas open als ze voor de tweede keer op bezoek komen.

Vrijdag: Wat een barre lange tocht; helemaal naar Den Haag. Maar dat is het waard, want daar ga ik kennis maken met mijn pasgeboren neefje. Hij zou er er een week eerder zijn moeten zijn dan ik, maar hij besloot nog twee weken langer in zijn moeders buik te blijven. Vandaar dat hij een stuk groter is dan ik. Arme Mama van Mauk, maar gelukkig kan ze alweer lopen. We hebben onze eerste bijnaam ook al binnen: ''De Gele en de Rooie''.

Zaterdag kwam Oma als een soort Sinterklaas cadeautjes brengen die ze weer had gekregen van haar vriendinnen. Wat een verwennerij!!

De wijde wereld

Veel over gehoord, maar het zien, nee, dat is er nog niet van gekomen. De Wijde Wereld. Ofwel, in babytaal: Amsterdam-Centrum, ofwel in Sophietjes-taal: de straal van maximaal twee kilometer vanuit het Jonas Daniel Meijerplein. Zaterdag hebben mijn ouders de donderdag aangeschafte Bug-a-Boo getest op zijn rijvaardigheid. En ik mocht mee! Voor het eerst buiten. Een magisch woord BUITEN, ik was er pas even geweest, maar dat kan ik me nu al bijna niet meer herinneren, want dat is al twaalf dagen geleden en bovendien had ik toen mijn ogen dicht. Dus. Zaterdag zijn we de Jodenbreestraat ingelopen en hebben we bij het Kruidvat boodschappen gedaan. Pappa kent inmiddels al heel goed de weg in deze winkel. Hij koopt dan eerst allemaal babydingen en gaat vervolgens op zoek naar lekkere dropjes en cremmetjes. Maar zijn favoriet lijkt toch de impulsaankoop. Dat is een artikel waar je mee thuiskomt waarvan je een uur ervoor van het bestaan niet afwist. Maar omdat er een oranje stickertje op zat geplakt toch maar in je mandje deed. Zo weet ik nu al hoe de zaterdagochtenden er over vier jaar uitzien: 'Zeg kennen jullie Paulus al, Paulus de Boskabouter....' (en dat vijftien afleveringen per voorbespeelde DVD-schijf. Nou ja, als Pappa dergelijk jeugdsentiment nou leuk vindt...mijn alibi heeft 'ie.)

Mamma loopt nog steeds niet als een hinde dus hebben we de barre lange wandeltocht aangenaam onderbroken met een café (Orff)-bezoek, waar ik bij wijze van experiment een klein keelschrapinkje doe en Pappa en Mamma schichtig om zich heen kijken met hun drankjes in hun hand.

Zondag kwam eerst tante Liselotte Baarsma met mijn aanstaande eerste date Feike langs en hebben we een nog langer stapje gemaakt en kwamen we zowaar uit op de Utrechtsestraat. Douwe en Tico Veen hebben naar mijn gekeken en hun Pappa was er ook. Net als Cora, die heeft een baby, maar die zit nog in haar buik! Daarna heb ik kennis gemaakt met Oom Meinoud, Tante Lisette (heten alle tantes zo?) en nichtje Frederike. Zij is al een stuk groter dan ik, maar ik hoorde de grote mensen wel zeggen dat we in dezelfde klas komen als we groot zijn. Verder had ik vandaag mijn eerste baaldag; ik heb heel veel gehuild. Maar misschien ben ik wel en beetje zenuwachtig omdat mijn neefje Mauk vandaag geboren gaat worden!!

Pappa blijft een dagje thuis

Vanaf vandaag komt Corry de Kraamhulp niet meer bij ons over de vloer. En dat vind ik heel jammer, want ik genoot altijd zeer van de badjes die ze mij gaf. En Corry waste mijn kleertjes (in de spilsplinternieuwe wasmachine, want de oude hield er één dag na mijn geboorte definitief mee op), Corry streek alle kleren en ze smeerde boterhammetjes voor Mamma. Kortom, Corry deed eigenlijk alles, zonder klagen (en dat is bewonderenswaardig, Corry is namelijk een fervent supporter van Ajax en die hadden nou niet echt de dagen van hun leven deze week....).

Dus blijft Pappa thuis vandaag. Om op Mamma te letten, zegt 'ie, maar volgens mij wil hij mij gewoon kusjes geven. Pappa zit eigenlijk de hele dag tikkende geluidjes te maken op de tafel waarop ik in het mandjes lig. Vorige week kwam er opeens een mandje met handvatten en daar werd ik ingelegd. Ik moet toegeven dat het best wel lekker ligt, al was het de eerste keer wat aan de koude kant. Maar lang leve de uitvinding van de kruik. Dat warme apparaat wordt namelijk in mijn bedje gelegd voordat ik erin ga. Hoef ik tenminste niet via mijn longetjes aan mijn ouders kenbaar te maken dat ik koud heb. Maar als ik eenmaal in slaap ben gevallen...dan is er geen houden meer aan, ik slaap en ik slaap en ik slaap....hmmmm, wat is tukken toch lekker. Ik schreeuw wel weer als ik honger heb, OK?

Ik ben vandaag acht dagen oud. Hoogste tijd om terug te blikken. 25 dagen geleden, het was toen 11 augustus, zag ik er nog zo uit(Mamma in haar groene jurk). Een week later zo (Mamma doet haar shirt omhoog) en nu alweer zo! (onder) Ik vind het leven leuker dan in Mamma's buik, althans dat denkt mijn vader.

Ik leef, dus ik slaap

Dit weekend kwamen Michiel en Susanne mij bekijken. Dat Pappa blij met- en apetrots op mij is laat bijgaande foto wel zien. Ik ben al een paar keer 'boven' (dat is de begane grond, maar boven de slaapkamer) geweest om het verschil tussen dag en nacht te zien. Nou ja, zien...als ik mijn ogen open heb en dat is bij voorkeur het geval om een uur of 22u. Maar 's-nachts slaap ik weer lekker door - tussen de drie maaltijden uit Mamma's niet onaanzienlijke borsten.

Verder heb ik al veel meegemaakt in mijn nog korte leventje. Zo ga ik bijvoorbeeld iedere dag in bad. Doordeweeks doet Corry mij in bad en in het weekend heeft Pappa mij in bad gedaan. Volgens mij vond ie het net zo leuk als ik! Gisteren kwam de Familie De Kruijf op de koffie. Tante Cathrien vond mij zo'n lekker baby'tje dat ze mij het liefst mee had willen nemen naar Tienhoven. En met neefje Pepijn heeft Pappa nu al de afspraak gemaakt dat hij over tien jaar op mij mag passen (dan is Pepie bijna zestien).

Zondagmiddag kwam de verloskundige langs om mij te wegen. Ik was wel een beetje afgevallen, dus ik moet goed blijven drinken!

Mijn eerste foto's

Hallo,

Mijn naam is Sophie, dat komt omdat mijn ouders die naam verzonnen hebben. Op deze foto's ben ik een minuutje of tien oud, of liever gezegd jong. Pappa heeft door zijn tranen heen zijn ultra-hippe telefoon gevonden en mij daarmee gefotografeerd. Op mama's buik lig ik nog even bij te komen van de lange gang door het geboortekanaal.

Ik ben om 10u14 geboren in het Slotervaartziekenhuis in Amsterdam en woog toen 3025 gram. Pappa had met de verloskundigen en de verpleegsters nog een pooltje gemaakt over mijn gewicht. Hij mocht de inzet (een fles champagne) houden.

Om 15u00 zijn we naar huis gereden. Ik zat in de even daarvoor door pappa in allerijl zo allerhandigst op de achterbank bevestigde MaxiCosi.

Het duurde niet lang of daar stond het eerste familielid al op de stoep: de zojuist afgestudeerde Oom Wuk. Later kwamen ook Oma en Oma Bohl kennis met mij maken. Van Oma heb ik een zilveren beker gekregen, waar alleen mijn naam nog in moet worden gegraveerd. Verder kwamen Tamara, Oom Axel en Tante Lisette, Dereck en Femke en Noor en Pieter even langs.

Dat dit een vrij intensieve excersitie was, bewijst bijgaande foto, want ik viel als een roos in slaap naast Mama. Pappa was ook wel een beetje moe en die kwam naast ons liggen.

Ik zit nog in de buik van Mamma

Lieve Sophie,
Ze zeggen dat je over vijftien dagen bestaat. Dat wil zeggen, de verloskundige beweert dat. De verloskundige is die mevrouw die al een paar maanden naar jouw hartje luistert. Dit doet ze door een raar instrument in te smeren met gel en dat legt ze dan op Mama's buik. Mamma gaat eens in de zoveel tijd daar naartoe en komt dan weer opgetogen thuis omdat ze jou heeft gehoord. Ik ben ook één keertje mee geweest en ik heb het ook kunnen horen: je maakt een prachtig geluid!

In New York, waar Mama en ik dit voorjaar waren, hebben we alvast allerlei kleertjes voor jou gekocht. Dit vond ik best raar, want we wisten (en weten) helemaal niet hoe je eruit (gaat) ziet (n). Laat staan of we weten of al die roze kleertjes jou wel goed zullen staan. Over roze gesproken: de laatste weken hebben we de laatste hand gelegd aan jouw slaapkamer. Gisteren heb ik hiervan een foto gemaakt en die naar Opa en Oma gemaild met de mededeling dat het best humor zou zijn als straks blijkt dat je abusievelijk een jongetje blijkt te zijn.

Veel liefs,

Philip (maar je mag straks ook Pappa zeggen, hoor)