Een prikkie

Op verzoek van mijn (vooral oudere) familieleden krabbel ik mijn bevindingen even op de blog. Maandag was de grote dag, toen moesten alle Pappa's en Mamma's uit Amsterdam een prik voor ons halen. Buurvrouw Marieke en Stein -net zo oud is als ik-fietsten ook mee, door de stromende regen. Marieke was best bang, want zij moest ook een prik. Daarom was ze blij dat ze niet alleen was. In de RAI was het een drukte van belang. Er waren clowns en overal hingen ballonnen. De rijen waren heel groot dus leek het erop dat we er de hele dag moesten wachten. In de rij stond Pappa naar een heleboel mensen te zwaaien. En ik vond het leuk om te wachten, want er waren ook allemaal andere kindjes. Toen was het zover. We liepen naar een mevrouw die een rond bordje met daarin een groene stip omhooghield en Pappa zette mij bij een meneer op schoot. Mijn vestje ging uit en ik kreeg een prikje. Voor Pappa was het jammer dat ik niet moest huilen, anders had ik met een paar andere huilebalken op de voorkant van de krant gestaan. Daarom nam hij maar een foto met zijn telefoon. Ik overleefde de Mexicaanse Griep-inenting. Zonder huilen!

Sinterklaas in Amsterdam

Ja lekker varen. Dat dachten Pappa en Mamma toen ze me meesleurden op de boot van Steven. In tegenstelling tot voorgaande jaren besloten ze niet thuis af te wachten tot Sint en zijn Pieten voor de deur langs kwamen varen. Nee, omdat de weersvoorspellingen zo heerlijk gunstig (not) waren maakten we er een lekker buiten-dagje van. Ik keek mijn ogen uit, at pepernoten en riep en zwaaide naar Sinterklaas en Zwarte Piet.

Een rondje met de Olifantjes

De Olifantjes zijn verdwenen uit de stad. Dat vind ik jammer want ik ben dol op Ole-fantjes (zoals ik het zelf uitspreek). Vorige week donderdag zijn ze allemaal geveild, voor een goed doel. Jammer dat Pappa en Mamma er geen voor mij wilden kopen.

Ze zeiden dat er geen ruimte voor was maar volgens mij hadden ze er gewoon geen zin in.