Leuk hoor, zo'n titel boven een nieuw stukje. Ja, dat vind ik niet hoor, dat vindt mijn vader, die deze stukjes op deze blog schrijft. Ik heb mijn tweede verjaardag gevierd, sterker: de magische 25-maandengrens aangetikt. En dat merkt eenieder: twee is natuurlijk bij voorbaat nee, zo heb ik een uniek eigen willetje, maar combineer dit met dermate veel charme dat ik bij iedereen in de smaak val. Zelfs bij mijn ouders, die beiden nu niet bekend staan om hun sterk ontwikkelde gevoel van geduldigheid. Hoe leuker mijn dag op de crèche geweest is, hoe vervelender ben ik s'avonds. Dat uit zich voornamelijk in hysterische huilbuien en rolpartijen over de vloer (die gelukkig van hout is). Maar om 19u, als Pappa of Mamma mij toedekken, dan ben ik weer rustig en val ik meestal binnen een zucht of drie in een diepe slaap.Vorige maand vierde ik zoals gezegd mijn verjaardag. Op vrijdag was ik met deverjaarshoed het stralende middelpunt op de crèche en vervolgens kwam Omi, van haar kreeg ik een prachtige driewieler. Ook Liselot, Teike en Boet waren er. Wat een aandacht alllemaal!
Zaterdag kwamen de Venkers, te weten Opa en Oma, Lisette, Lisette en Axel.
Ik had mijn mooiste kleertjes aan: mijn rose jurkje. Bij het aantrekken ervan zwaaide ik wild met mijn armpjes en schreeuwde dat ik iets anders aan wilde. Maar toen Oma mij een prachtige ketting omhing voelde ik mij de absolute koningin van het bal!
Later kwam ook Tamara, van wie ik een prachtige paraplu kreeg. Deze wil ik iedere dag meenemen naar de crèche, zo leuk vind ik deze!
