Groeien, da's pas lachen!

Leuk, zo'n babybjörn. We hebben heerlijk gewandeld door het bos en op de Crailose heide. Rode mutsje op en in mijn veel te grote skipak heb ik gelachen en gesnurkt aan Pappa's borst.

Er wordt overigens met een kleiner wordende frequentie over mij geschreven. En dat terwijl ik best wel dingen meemaak in mijn nog korte leventje. Zo heb ik iedere dag wel een lachmoment, vooral op de commode. Maar ook als 'As the World Turns' afgelopen is (Het meest stompzinnige dat ik ooit op de televisie heb gezien, maar Mamma heeft in al haar wijsheid besloten dat dit oeverloze gezever als achtergrondgeluid moet dienen voor mijn middagvoeding). De eindtune van elke aflevering -en dan vooral de verbale ondersteunig ervan- leidt altijd tot een ferme grijns op mijn gezichtje!

Tot grote wanhoop van mijn moeder heb ik een (rechter) flapoortje, want ik kies er steevast voor om op mijn linkeroortje te tukken. Mijn voorkeurshouding, volgens de mensen van het consternatiebureau.

Nog steeds ontmoet ik veel nieuwe mensen (Jeroen en Joost illusteren bijgaand hoe goed zij al kleine meisjes kunnen vasthouden) of baby's (Theresa Biermans), maar af en toe zie ik ook weleens een bekende: neef Mauk, die ik voor de tweede maal met Mama bezocht. Ik weeg momenteel net zo zwaar als hij woog bij geboorte....way to go!