Een prikkie

Op verzoek van mijn (vooral oudere) familieleden krabbel ik mijn bevindingen even op de blog. Maandag was de grote dag, toen moesten alle Pappa's en Mamma's uit Amsterdam een prik voor ons halen. Buurvrouw Marieke en Stein -net zo oud is als ik-fietsten ook mee, door de stromende regen. Marieke was best bang, want zij moest ook een prik. Daarom was ze blij dat ze niet alleen was. In de RAI was het een drukte van belang. Er waren clowns en overal hingen ballonnen. De rijen waren heel groot dus leek het erop dat we er de hele dag moesten wachten. In de rij stond Pappa naar een heleboel mensen te zwaaien. En ik vond het leuk om te wachten, want er waren ook allemaal andere kindjes. Toen was het zover. We liepen naar een mevrouw die een rond bordje met daarin een groene stip omhooghield en Pappa zette mij bij een meneer op schoot. Mijn vestje ging uit en ik kreeg een prikje. Voor Pappa was het jammer dat ik niet moest huilen, anders had ik met een paar andere huilebalken op de voorkant van de krant gestaan. Daarom nam hij maar een foto met zijn telefoon. Ik overleefde de Mexicaanse Griep-inenting. Zonder huilen!

Sinterklaas in Amsterdam

Ja lekker varen. Dat dachten Pappa en Mamma toen ze me meesleurden op de boot van Steven. In tegenstelling tot voorgaande jaren besloten ze niet thuis af te wachten tot Sint en zijn Pieten voor de deur langs kwamen varen. Nee, omdat de weersvoorspellingen zo heerlijk gunstig (not) waren maakten we er een lekker buiten-dagje van. Ik keek mijn ogen uit, at pepernoten en riep en zwaaide naar Sinterklaas en Zwarte Piet.

Een rondje met de Olifantjes

De Olifantjes zijn verdwenen uit de stad. Dat vind ik jammer want ik ben dol op Ole-fantjes (zoals ik het zelf uitspreek). Vorige week donderdag zijn ze allemaal geveild, voor een goed doel. Jammer dat Pappa en Mamma er geen voor mij wilden kopen.

Ze zeiden dat er geen ruimte voor was maar volgens mij hadden ze er gewoon geen zin in.

Al twee jaar de gaafste

Leuk hoor, zo'n titel boven een nieuw stukje. Ja, dat vind ik niet hoor, dat vindt mijn vader, die deze stukjes op deze blog schrijft. Ik heb mijn tweede verjaardag gevierd, sterker: de magische 25-maandengrens aangetikt. En dat merkt eenieder: twee is natuurlijk bij voorbaat nee, zo heb ik een uniek eigen willetje, maar combineer dit met dermate veel charme dat ik bij iedereen in de smaak val. Zelfs bij mijn ouders, die beiden nu niet bekend staan om hun sterk ontwikkelde gevoel van geduldigheid. Hoe leuker mijn dag op de crèche geweest is, hoe vervelender ben ik s'avonds. Dat uit zich voornamelijk in hysterische huilbuien en rolpartijen over de vloer (die gelukkig van hout is). Maar om 19u, als Pappa of Mamma mij toedekken, dan ben ik weer rustig en val ik meestal binnen een zucht of drie in een diepe slaap.Vorige maand vierde ik zoals gezegd mijn verjaardag. Op vrijdag was ik met de

verjaarshoed het stralende middelpunt op de crèche en vervolgens kwam Omi, van haar kreeg ik een prachtige driewieler. Ook Liselot, Teike en Boet waren er. Wat een aandacht alllemaal!

Zaterdag kwamen de Venkers, te weten Opa en Oma, Lisette, Lisette en Axel.

Ik had mijn mooiste kleertjes aan: mijn rose jurkje. Bij het aantrekken ervan zwaaide ik wild met mijn armpjes en schreeuwde dat ik iets anders aan wilde. Maar toen Oma mij een prachtige ketting omhing voelde ik mij de absolute koningin van het bal!

Later kwam ook Tamara, van wie ik een prachtige paraplu kreeg. Deze wil ik iedere dag meenemen naar de crèche, zo leuk vind ik deze!

Een maandje weg!

Voor het eerst in mijn leven leer ik tradities kennen. Hetgeen niet onlogisch is, in mijn tweede levensjaar. Net als vorige zomer stond er een drietal verschillende vakantiebestemm

ngen op het program. De Peel, vervolgens naar Zwitserland en een strand met overvolle boulevard.

In De Peel was de hele familie Böhl weer aanwezig. Ik vermaakte me uitstekend met neef

Mauk en de oudere kinderen vermaakten zich weer prima met mij. Constant zeulden ze mij van hot naar her. Jammer dat het weer niet zo lekker

was als het jaar ervoor, dan had ik iedere dag kunnen zwemmen. Maar het was minstens even zo heerlijk om met mijn nieuwe regenjasje en laarsjes door de plassen te dansen.

Zaterdag vertrokken we naar Zwitserland, waar Opa en Omatine nog waren. Treurig was het

dat Bommeltje een paar dagen ervoo

r door een slang was gebeten en dat niet had overleefd. 'Bommel slaapt' zei ik, omdat het verschil tussen dood en slapen mij nog ontgaat. Maar met Olle, was het heerlijk spelen. Zeker toen er een nog groter opblaasbaar bad werd aangeschaft. Ik vond het lekker in de bergen, terwijl mijn ouders een hele stapel boeken weglazen, speelde ik met klei of in het water. Ook deed ik mijn eerste po-plasjes en hoopjes!

Na tien dagen vertrokken we naar Milaan, hier kochten we kleren, met name voor mij en Pappa en bezochten we de Pinacotheca Ambrosiana. Geen goed idee, hardlopende kindertjes langs peperdure kunstwerken van Caravagio, daar houden de Italiaanse museummedewerkers niet van. En terecht.

Mijn eerste logeerpartijtje (nu pas?!)

Wat is het een heerlijke zomer en dat terwijl die officieel nog niet eens begonnen is! Ook de maand juni had weer veel zon in petto. Veel vriendjes en vriendinnetjes gemaakt (Anoukje Veen, JJ Woudstra, Stein Sterrenburg, Boet de Steur) en mij bekwaamd in de edele zwemsport. Nou ja, bekwamen is een groot woord natuurlijk, daar ik nog geen borstcrawl van een pierebad onderscheid. Maar ik heb het De Mirandabad de laatste weken meerdere malen van binnen gezien, vanuit de armen van mijn moeder, onder water of kirrend vanaf de glijbaan.

Verder ben ik blij te mogen aankondigen dat ik een groeispurtje in de benen heb zitten. Erg relaxed, want zo kom ik sneller op de plaats van bestemming. Of dat nu het Kinderdagverblijf, het plein waaraan wij wonen of een loslopende hond die geaaid moet worden is. Mijn ouders juichen dit toe, maar worden iedere dag weer blijer dat ze een groen stalen hekkie hebben gekocht, dat dagelijks op de stoep wordt uitgerold. Dit belemmert vooralsnog mijn doortocht naar de grote Amsterdamse wereld.

En dan last but not least vier ik mijn eerste logeerpartijtje in Bruinisse. Met mijn opa en oma geniet ik van de zon, de boot, de hondjes en het zwembadje in de haven. Chill. Alleen was het even schrikken toen - waarschijnlijk onder druk van de gigantische hitte- het glas van de oven het begaf. KnalBoem! Bommel was in de buurt en vloog door de kombuis. Ik denk dat de firma Halberg-Rassi hun Zweedse borsten maar eens flink nat mogen gaan maken!

Me and My Friends

Het is heerlijk weer! Iedere dag speel ik buiten op het Elfenbankje en in het weekend speel ik op de stoep bij de voordeur. Pappa heeft een heel groot kippenhek gekocht en zolang ik nog niet doorheb dat je dit hek simpel kunt omklappen en om vervolgens de straat op te lopen, werkt dit prima. Vaak gaan we fietsen, dat vind ik machtig.

Zonnebrilletje op, De wind door mijn haartjes, auto's horen langsrazen (toet toet!) en naar de mensen zwaaien (dag dag!).

Afgelopen weekendwas het Pinksteren, meer dan 25 graden en dus heerlijk! Naar het zwembad geweest, de geitjes geaaid en met Jan-Julius gespeeld. Om maar eens wat hoogtepunten uit de

mouw te schudden.Vorige week vierden we Opa Venker's verjaardag op hun prachtige boot. Daar heb ik weer uitgebreid baldadig gedaan met nichtje Frédérique!

Mei doet wat met mij

Weer een maand voorbij, waarin overigens knetterveel gebeurde. Zo genoot ik enorm van mijn tweede Koninginnedag, 's ochtends op het Amstelveld gevolgd door een wandelingetje door de stad. En 's Middags begon het feest pas echt, voor de deur van Fleur en Dereck, op de Keizersgracht. De buren, die er een beetje gek uitzagen, hadden een box waar heel hard geluid uit kwam. En de rare jongers die er stonden te dansen pakten mij steeds op. Laten we zeggen dat ik de diva van het bal was, zo interessant vonden de 'mannen' mij. Verder ben ik mijn dagen vooral aan het besteden aan spelen. Met mijn speelgoed bijvoorbeeld. Mamma heeft een akelige Marktplaats-verslaving onder de leden, vandaar dat ik sinds twee weken drie dozen Little People Fisher Price rijker ben. Of ik speel bij anderen, op de crèche of in de speeltuin. Laatst ben ik met Pappa naar Tun Fun geweest. Ik kraaide het uit van plezier, zo leuk vond ik het! De glijbaan was veel hoger dan die op het Amstelveldje en er was waanzinnig veel speelgoed in allemaal mooie kleuren! Ook weet ik sinds kort dat het verstandig is om de kettingen waar schommels aan vast zitten goed vast te houden. Gisteren ging ik heel hoog, toen we tijdens een grachtenfietstochtje even stopten bij het speelplaatsje van de Noordermarkt. Vorige week ben ik met mijn ouder naar Ouderkerk geweest: een heerlijke draaimolen waar ik geen genoeg van kreeg en tientallen geitjes. 'Aaien', dat is toch een van de leukste dingen! Tot slot: ik ben nog steeds een erg vrolijk en steeds beweeglijker wordend meisje. Men vindt mij schattig, niet in de laatste plaats omdat ik idereen vrolijk groet ('Haai' of 'Dag Dag'), maar toch vooral omdat ik mijn eigen naam zo grappig uitspreek: Soeschie!