Eén jaar, waar blijft de tijd!

Wat een heerlijke maand heb ik weer achter de rug sinds het laatste stukje! We hebben uitgebreid (drie dagen lang) mijn verjaardag gevierd. Op de 28e (toen ik echt 1 werd) kwamen Opa en Omirine langs met een prachtig cadeau; een hobbelpaard. Van mijn ouders kreeg ik vervolgens een houten poppenwiegje. De dag erna feestten we de hele dag op de creche en op zaterdag hebben we genoten van de zon, van een heerlijke verjaarstaart en van alle vrienden en vriendinnen die mij kwamen feliciteren!

Laatst was Omirene er weer. Ze was net terug uit Amerika en ze had zich even kwaad gemaakt in de BabyGap! Een zak vol met nieuwe kleren, hiep hoi!

Het is weer voorbij, die mooie Zomer(vakantie)

Wat was het heerlijk, vooral voor mijn ouders - die mij drie weken permanent konden vertroetelen, optillen, verschonen, meeslepen naar het zwembad, de bergen in en naar het strand. De creche-loze periode begon eind juli, toen we een paar dagen naar De Peel gingen. Daar waren ook al mijn ooms en tantes, nichtjes en neefjes en natuurlijk Opa en Oma, die al wild worden bij de gedachte dat ze mij weer kunnen zien. Door mijn onweerstaanbare glimlach heb ik mij het laatste jaar ongekend populair gemaakt! We zaten in een mooi groot huis in het bos en het was heerlijk weer. Voor het eerst van mijn leven heb ik het chloorwater van het zwembad getrotseerd, samen met mijn ongeveer even oude neefje Mauk. Dat was een feestje, al vond ik het aanvankelijk wat koud!

Op zaterdagochtend 26 juli reden we naar Zwitserland, voor een heerlijk weekje in de bergen. Pappa had een nieuwe auto en ik een uiterst comfortabel heerlijk nieuw kinderzitje. Nu kon ik eindelijk eens zien waar we heenreden, in plaats van uren naar de achterkant van de bank te moeten kijken. Nou, we reden dus naar Crans-Montana, naar het huis van Opa en Oma Venker. Ik heb me prima vermaakt in de Alpen: zo hebben we een heerlijke wandeling gemaakt langs een stuwmeer en heb ik genoten van het prachtige uitzicht op de Valais -die op zijn Zwitsers Wallis heet- vanaf het terras. Ook zijn we een middag naar Milaan geweest. Mijn ouders hebben ongeveer iedere Bennetonwinkel van de stad bezocht om mijn garderobe voor dit najaar te verrijken. Als grachtengordelmeisje moet ik natuurlijk wel een beetje apetijtelijk voor de dag komen, nietwaar? Ook hebben we daar lekker uitgerust aan het zwembad en mocht ik mijn prachtige badpakje weer aan. Wél uitkijken dat ik niet verbrandde; Mamma smeerde me dan ook driemaal daags in met factor vijftig. Na die dag zwembad had ik een ongelofelijke last van mijn billetjes. Hetgeen niet raar was gezien de dieprode kleur die ze hadden gekregen. Lang leve de sudocreme! Op vrijdag gingen we weer rijden. Ditmaal duurde het allemaal wat langer dan op de heenweg, vanwege de auto's die de Duitse autbahn met een slakkengang bereden. Ik had geen zin om te slapen en zat om tien uur 's avonds nog met grote ogen naar de lichtjes op de weg te kijken. De ochtend na onze thuiskomst -op zaterdag- voeren in Amsterdam allemaal boten met rare rozegekleurde mensen door de grachten. Tijd om zo snel mogelijk te verkassen en dat deden we dan ook in de taxi richting Schiphol. Weer fijn een stukje vliegen, naar Valencia! Pappa had een puik hotel geregeld, waar ik na een wat onhandig volgepoepte luier genoot van de confortabele sanitaire voorziening. Ik werd rondgereden door een prachtige stad, met als hoogtepunt de waanzinnige architectuur waarin zich musea en een bioscoop bevonden. Daar hebben we in het Imax-theater een prachtige film over bergen gezien. Daarna zijn we naar het Dolfinarium geweest. Pappa en Mamma waren er nog niet helemaal van overtuigd of ik zou snappen wat ik allemaal zag, maar ik heb genoten van een topshow!

Vervolgens reden we ca 80 kilometer zuidwaarts, naar Gandía. We mochten daar elf dagen gaan genieten van het aan de boulevard gelegen appartement van Jan en Els van Buren. Heerlijk vond ik het, dagenlang (soms luierloos) over de vloer of in het zand kruipen. Want dat kunstje beheerste ik sinds kort. Het was 35˚C, dus werden er weer liters zonnebrand op mijn witte lijfje gesmeerd opdat ik niet zou verbranden. En ander hoogtepunt was in zee. Nou ja, natuurlijk niet zelf zwemmen, maar in de boot of op Pappa's arm. Ik was helemaal het prinsesje, maar dat ben je al snel in Spanje; nog nooit ben ik zoveel in mijn wangetje geknepen en is mij verteld hoe 'Sympatica' is ben, als door de Spaanse Moeders. En we hebben vele tripjes ; langs de kust naar het zuiden en naar het kasteel van Xativa, het hertogenpaleis in Gandía en een autotochtje door de bergen. Kortom, heerlijk en vrolijk weer terug in het vliegtuig - twee uur lang staand op Pappa's schoot - vrolijk naar iedereen gelachen. Nou, OK dan, een piepklein traantje bij het landen.

Here comes the summer!

Alweer twee maandjes niets van mijzelf laten horen. Pappa was druk met het kijken naar het EK voetbal en had het schrijven op mijn Blog kennelijk niet op zijn prioriteitenlijstje staan. En dat terwijl er toch redelijk wat gebeurd is als ik zo naar mijn foto's van de laatste posting uit medio mei kijk. Ik ben behoorlijk gegroeid en leer heel veel: ik zing af en toe mee met de liedjes die ik hoor (murmelmurlmelmurmel) en dankzij de linksbuiten van het Nederlands voetbalelftal beweeg ik mij tegenwoordig over de vloer voort met mijn knieën en ellebogen.
Een paar highlights: ik kan tegenwoordig goed blijven zitten zonder dat ik direct omval. Ik heb mijn eerste fietstochtjes voorop Mama’s fiets (de Sophiets, hahaha!) achter de rug. Mijn haar is behoorlijk gegroeid. Ik schater nog steeds de hele dag door en Opa en Oma vinden mij nog steeds de mooiste en liefste baby die zo ooit zagen.
Maar af en toe moet ik heel hard huilen, dan weer val ik met mijn hoofd naar voren van het bed of ik ga mijn hoofd tegen de dikke vierkante poot van de eettafel. En tot slot heb ik mijn eigenaardigheden: zo wil altijd zo snel mogelijk mijn schoenen uit hebben om mijn eigen tenen in mijn mond te kunnen stoppen en verder ben ik verzot op labeltjes: op mijn speelgoed, in mijn jas…maakt niet uit, het gaat altijd mijn mond in. Om het bruggetje maar te maken: van mijn mond is het een kleine stap naar mijn eerste tandje. Dat kwam na een langer dan de gemiddelde daarvoor staande tijd (bijna 10 maanden) door: niet beneden, maar boven. Mamma is inmiddels gestart met het onderhoud ervan middels een heerlijke tandpasta en een ienimini tand (zonder –en) borsteltje! Ik verheug me inmiddels op mijn eerste zomervakantie. Daar moest ik lang op wachten, maar ja, dat heb je als je eind augustus het eerste levenslicht ziet!

Zo zo, het is vroeg Zomer!

Kijk eens hoe ik per dag meer ga stralen! Het is dan ook al vroeg zomer dus redenen genoeg om permanent te lachen. Dit tot grote tevredenheid en blijdschap van mijn ouders en de dames van de creche, die mij viermaal per week kraaiend uit de armen van Pappa oppakken en aan het einde van de dag weer met tegenzijn aan Mamma teruggeven.

En van Omirene hoor ik niet alleen hoe oud ik ben geworden, maar ook dat zij zo dol op mij is; zij stuurt mij iedere maand een kaart!

En dan heb ik nog mijn debuut gemaakt op de Loosdrechtse Plassen: met een heuse zonnepet in de Boston Wayler: ik genoot van de zon, het water en het koele briesje! Nog meer nieuws? Nou ja, ik kan mijzelf omwentelen en al bijna zitten. Dat wil zeggen, ik kan zitten, maar na verloop van tijd val ik heel langzaam om. Ik heb overigens al in het fietsstoeltje gezeten bij Mamma, dat vond ik een groot feest, al duurde het zo lang dat ik in slaap viel! Vorige week had ik ook mijn eerste logeerpartijtje bij Opa en Oma Venker. Zij zijn ook helemaal dol op mij. Het was heel gezellig in Maarssen!

Lieve Sophie,

En dan nu een bericht van de man met de priksnor, je oude grootvader Eduard.

Wat was het leuk om je gisteren weer te zien op de Feyenoord-100 borrel met al die oude Rotterdamse ooms en tantes. En wat luisterde je aandachtig (zie foto) naar het gezwatel over de club die bijna alle thuiswedstrijden verliest, waar gelukkig tegenover staat, dat er zelden een uitwedstrijd wordt gewonnen. Hadden ze oom Jan of oom Goitzen maar moeten nemen, in plaats van oom Bertje.

Maar uiteindelijk had mamma toch de leukste verhalen.

We waren van plan om je in Rotterdam uit te nodigen voor je eerste tochtje in onze boot, maar dat kan niet meer, want de boot is inmiddels ten prooi gevallen aan Somalischte zeerovers (zwart met rode oogjes). Ze zijn er al een gezin aan het stichten. (Zie foto's.) We verzinnen wel iets anders leuks.











Lieve schat, veel prikkusjes van mij en een zacht kusje van Omirene.

Opa Eduard.

Eieren bedekt met sneeuw? ik lach erom!

Grappig zo'n Paasfeestje in Rotterdam, bij Opa en Oma met de hele familie Paasdineren en -ontbijten. Zeker nu ik ben toegetreden tot de illustere groep van eters, tot voor kort bestond mijn voedingspatroon immers uit Nutrilon met warm water, aka Melk. Aan aandacht wederom geen gebrek deze dagen. Mijn grootouders zien mij graag lachen en nichtje Julia zeulde mij van hot naar her. 's Avonds hebben mijn traanbuizen echter overuren moeten maken. Slapen in een ander bedje dan de mijne is voor mij nog een hele opgaaf!

Het gaat overigens verder heel goed met mij, ik lach me dagelijks een hoedje. Dit ook tot volle tevredenheid van de dames van de chreche, die dol op mij zijn. Maar mijn gulle lachende gezichtje is dan ook even aandoelijk als besmettelijk. Ondanks wat fysieke ongemakken de laatste weken in de vorm van versleten billetjes en mijn (eerste) griepje gepaard gaande met een paar dagen koorts. Om maar te zwijgen over mijn permanente verkoudheid, waardoor ik als een kat aan het snorren ben.

(Oud)-oom Hans kwam mij dit weekend bekijken en gaf een fantastisch boek cadeau met daarin allemaal zachte dieren. Ik wou dat ik alle voelboeken op mijn boekenlijst mocht zetten! Maar eerst het verhaaltje gaan bekijken. Tot de volgende keer!

Maart roert zijn staart

Wat vliegt de tijd toch, ook voor een baby zoals ik. Ik ben de magische half jaargrens alweer gepasseerd! En ja, voor mij is dat een reden om permanent te gieren van de lach. En ik mag mijn eerste buitenlandtrip afvinken!Met mamma ben ik een weekje naar Zwitserland geweest. Ik sta met een heuse foto van mijzelf in haar paspoort!

Na een vliegreisje en een dagje acclimatiserenaan de hoge bergen van Zwitserland heb ik niet meer gehuild. Ik heb het erg naar mijn zin gehad, het dagelijkse tochtje met de Bugaboo door de straten van Crans Montana vond ik letterlijk en figuurlijk top! Woensdag waren de skiliften dicht en zijn Mama en ik heerlijk gaan shoppen bij de Petit Bateauwinkel. Ze houdt van roze

En dan kwamen Oma en Opa nog op bezoek in Amsterdam. Ik moest even wennen aan de harde stem en zijn prikkende snor, maar daarna moest ik best lachen om de mopjes van Opa Eduard.

Hoe het verder gaat? 'Zijn gangetje' zou ik niet bepaald willen zeggen: ik eet hapjes en slaap tegenwoordig in één ruk door (van 19u tot 07u)!

Verder schijnt de tijd aangebroken te zijn dat ik zou moeten zitten. Check mijn übergeile blauwe stoeltje! Ik kan zitten (maar nog niet kruipen), yeah!

Het wordt een mooi jaar!

Wat stond het eind van het jaar bol van sociale activiteiten! Zo werd ik keer op keer in mijn witte wintersportpakje gehesen omdat er gewandeld ging worden. Op het Scheveningse strand bijvoorbeeld, met Lukas, Jo en Maarten Ples. We zagen de zon prachtig in zee verdwijnen en gingen vervolgens naar Leidschendam waar het volgende programmapunt van de zaterdag wachtte: kerstdiner met de M7 bij de familie Veen. Pappa treft minstens tweemaal per jaar zijn middelbare schoolvrienden, waarvan sowieso tijdens een diner eind december.
Voordat iedereen ging borrelen showde ik mijn mooie kerstkleertjes aan de mannen Douwe en Tico (Veen), die naast de DVD van hun roodharige idool Annie gelukkig ook oog hadden voor mij! De dag erna gaven wij wederom acte de présence in Den Haag, voor kerstdiner numero due bij Meinoud en Lisette (zie bericht hieronder). Wat heb ik toch een schattig nichtje!



Weer een dag later stapten we opnieuw in de auto: kerstdiner nummer drie (en het was pas kerstavond!): bestemming Straatweg, Rotterdam. Oom Pieter uit Las Vegas was die dag gearriveerd en vond al het jonge grut van zijn jongere broertjes wel leuk geloof ik...
Met Maukje had ik dikke pret. Toch wel raar dat hij zo groot is, ik blijf klein terwijl ik twee weekjes ouder ben!
Mijn eerste Kertmis was heerlijk: ik keek mijn ogen uit naar alle schitterende lichtjes. Maar moest ook vaak huilen, vooral tijdens het partijtje Scrabble dat mijn (groot-)ouders op Eerste kerstdag speelden. Het zal de regeldag wel weer zijn...

Terug thuis in Amsterdam heb ik me prima vermaakt op de wipper, die tegenwoordig afwisselend op de grond of midden op de eettafel staat. Laatstgenoemde positie heeft mijn voorkeur, omdat ik dan nieuwsgierig kan rondkijken.Wél moest ik mijzelf voederen, omdat Pappa weer eens te druk was met fotograferen en naar het luisteren naar de Top 2000.

En toen brak het nieuwe jaar aan, wat gepaard ging met een feestje in Rhoon, weer bij de familie Veen, ditmaal ook met Eelco en Claudia en alle kinderen. Ik behoorde helaas niet tot het groepje op de linker foto afgebeeld, maar lag rond die tijd heerlijk te knoerten in een reiswiegje. Alle pappa's en mamma's hadden zich aangepast aan de gemiddelde leeftijd van alle logés aan de Rijsdijk en gedroegen zich aldus. Leuk! De hele avond rotjes afsteken en vervolgens tot diep in de nacht het zgn. Briefjesspel spelen. Wat hadden ze een pret.

Van 2 tot en met 5 januari zaten wij in 'De Keet' in de Peel, Oost Brabant. Voor Pappa was dit een 'trip down memory laine', want hij had er ruim 27 jaar voor het laatst gelogeerd. Wat hebben we heerlijk gevlogen, genoten van de open haard en gewandeld! Bovendien heb ik -met succes- deze dagen een poging gedaan zoveel mogelijk op te duiken voor de lens van Pappa (of was het andersom?) en ben ik een keer of 486 keer

gefotografeerd. Waar alle foto's zijn? Niet hier, maar keurig in Pappa's laptop, in het mapje Sophie!
Voor Mamma waren het de laatste dagen voordat zij mij af ging staan aan de dames van de creche (Het Elfenbankje), omdat zij weer naar kantoor ging. Ze wilde helemaal niet, nee, ze wilde bij mij zijn. En dat is logisch, want ik ben de leukste, de geestigste, de liefste, de meest Sophiesticated, de gaafste, wat zeg ik, de gerste, kickendste, allergeweldigste baby van deze blog!

Kijk, daar heb je mijn kinderdagverblijf, drie keer vallen en ik ben er én in het geheel niet onbelangrijk: lekker op stand, zo blijf ik een echte grachtengordelbaby!