Het is weer voorbij, die mooie Zomer(vakantie)

Wat was het heerlijk, vooral voor mijn ouders - die mij drie weken permanent konden vertroetelen, optillen, verschonen, meeslepen naar het zwembad, de bergen in en naar het strand. De creche-loze periode begon eind juli, toen we een paar dagen naar De Peel gingen. Daar waren ook al mijn ooms en tantes, nichtjes en neefjes en natuurlijk Opa en Oma, die al wild worden bij de gedachte dat ze mij weer kunnen zien. Door mijn onweerstaanbare glimlach heb ik mij het laatste jaar ongekend populair gemaakt! We zaten in een mooi groot huis in het bos en het was heerlijk weer. Voor het eerst van mijn leven heb ik het chloorwater van het zwembad getrotseerd, samen met mijn ongeveer even oude neefje Mauk. Dat was een feestje, al vond ik het aanvankelijk wat koud!

Op zaterdagochtend 26 juli reden we naar Zwitserland, voor een heerlijk weekje in de bergen. Pappa had een nieuwe auto en ik een uiterst comfortabel heerlijk nieuw kinderzitje. Nu kon ik eindelijk eens zien waar we heenreden, in plaats van uren naar de achterkant van de bank te moeten kijken. Nou, we reden dus naar Crans-Montana, naar het huis van Opa en Oma Venker. Ik heb me prima vermaakt in de Alpen: zo hebben we een heerlijke wandeling gemaakt langs een stuwmeer en heb ik genoten van het prachtige uitzicht op de Valais -die op zijn Zwitsers Wallis heet- vanaf het terras. Ook zijn we een middag naar Milaan geweest. Mijn ouders hebben ongeveer iedere Bennetonwinkel van de stad bezocht om mijn garderobe voor dit najaar te verrijken. Als grachtengordelmeisje moet ik natuurlijk wel een beetje apetijtelijk voor de dag komen, nietwaar? Ook hebben we daar lekker uitgerust aan het zwembad en mocht ik mijn prachtige badpakje weer aan. Wél uitkijken dat ik niet verbrandde; Mamma smeerde me dan ook driemaal daags in met factor vijftig. Na die dag zwembad had ik een ongelofelijke last van mijn billetjes. Hetgeen niet raar was gezien de dieprode kleur die ze hadden gekregen. Lang leve de sudocreme! Op vrijdag gingen we weer rijden. Ditmaal duurde het allemaal wat langer dan op de heenweg, vanwege de auto's die de Duitse autbahn met een slakkengang bereden. Ik had geen zin om te slapen en zat om tien uur 's avonds nog met grote ogen naar de lichtjes op de weg te kijken. De ochtend na onze thuiskomst -op zaterdag- voeren in Amsterdam allemaal boten met rare rozegekleurde mensen door de grachten. Tijd om zo snel mogelijk te verkassen en dat deden we dan ook in de taxi richting Schiphol. Weer fijn een stukje vliegen, naar Valencia! Pappa had een puik hotel geregeld, waar ik na een wat onhandig volgepoepte luier genoot van de confortabele sanitaire voorziening. Ik werd rondgereden door een prachtige stad, met als hoogtepunt de waanzinnige architectuur waarin zich musea en een bioscoop bevonden. Daar hebben we in het Imax-theater een prachtige film over bergen gezien. Daarna zijn we naar het Dolfinarium geweest. Pappa en Mamma waren er nog niet helemaal van overtuigd of ik zou snappen wat ik allemaal zag, maar ik heb genoten van een topshow!

Vervolgens reden we ca 80 kilometer zuidwaarts, naar Gandía. We mochten daar elf dagen gaan genieten van het aan de boulevard gelegen appartement van Jan en Els van Buren. Heerlijk vond ik het, dagenlang (soms luierloos) over de vloer of in het zand kruipen. Want dat kunstje beheerste ik sinds kort. Het was 35˚C, dus werden er weer liters zonnebrand op mijn witte lijfje gesmeerd opdat ik niet zou verbranden. En ander hoogtepunt was in zee. Nou ja, natuurlijk niet zelf zwemmen, maar in de boot of op Pappa's arm. Ik was helemaal het prinsesje, maar dat ben je al snel in Spanje; nog nooit ben ik zoveel in mijn wangetje geknepen en is mij verteld hoe 'Sympatica' is ben, als door de Spaanse Moeders. En we hebben vele tripjes ; langs de kust naar het zuiden en naar het kasteel van Xativa, het hertogenpaleis in Gandía en een autotochtje door de bergen. Kortom, heerlijk en vrolijk weer terug in het vliegtuig - twee uur lang staand op Pappa's schoot - vrolijk naar iedereen gelachen. Nou, OK dan, een piepklein traantje bij het landen.